Ik had me er zo op voorbereid. Alles lag klaar en ingesteld. Om er zeker van te zijn had ik zelfs het risico gespreid. Ook mijn ouders zouden een helpende hand bieden. De gedachte dat het dit keer weer zou gebeuren, kwam niet eens bij me op.

Ik werd wakker. De klok gaf 2.45 uur aan. Dat was ruim 2 uur voor zonsopgang, dus ik ging weer slapen. Wat kon er fout gaan?

Mijn telefoon had een alarm om 3.45 uur en een oude wekker had ik voor de zekerheid op 4 uur ingesteld. De afgelopen 13 dagen had mijn vader iedere dag gebeld. Net zo lang tot ze mijn stem aan de andere kant hoorden, wetende dat ik dan pas echt wakker ben. En vanochtend zou dat niet anders zijn.

Toch overkwam het me. De wet van Murphy noem ik het. Dat dit is gebeurt ondanks alle maatregelen. Ik sta er nog versteld van.

Allebei de wekkers zijn niet afgegaan en mijn vader heeft me vandaag niet wakker gebeld.

Ik heb het ontbijt gemist.  Dat wordt een lange dag vandaag.

Mijn laatste maaltijd is van 22.00 uur gisteren. Toch voel ik me heerlijk. Het is zondag, het is lekker koel buiten. En ik weet dat ik vanavond weer een bord eten op tafel heb.

Maar morgen overkomt me dit niet nog een keer.

Lees ook:
De eerste paar dagen
Het ontbijt
Reclame voor gastblogger Joost
Ramadan door Joost

3 thoughts on “Een aparte dag, een aparte ervaring

Geef een reactie