Articles tagged with: Postaday

Prijsvechters, goed voor de prijs. Toch?

Prijsvechten, niets nieuws. Het bestaat al zo lang als ik me kan herinneren en hoogstwaarschijnlijk zelfs nog langer dan dat. Het grote gevecht tussen de supermarkten was een gevecht waar ik ontzettend van heb genoten. Eindelijk gingen de prijzen weer naar een, volgens mij, reëlere prijs en de boodschappenwagen kon wat beter gevuld worden. Ook de prijsvechters in huishoudelijke artikelen waren welkom. Artikelen die eerst een stap te ver leken, hebben nu een plaats veroverd in mijn huis.

De grap is voorbij

Sinds december 2010 ben ik actief op Twitter na een presentatie over de Do’s and Dont’s van Social Media gepresenteerd door @FleurBesters en @MarcDubach. Zij hebben die avond een aantal aspecten van social media laten zien, hoeveel mensen er gebruik van maken, welke vormen er zijn en vooral: hoe leuk, interessant en snel dat het is.

Haiku

Veel twitter vrienden

Letters vliegen over het scherm

Inhoud vergaat snel

Ouder worden overkomt je

Ik kan me niet meer herinneren op welke leeftijd, maar dat maakt niet zoveel uit. Zoals vele kinderen werd ook ik verkouden op zijn tijd.  Dat had natuurlijk als kind zijnde vervelende gevolgen voor het huishouden, want tja.. alles draait om mij. Maar dat mag op zo een jonge leeftijd. Mijn ouders hadden dan vaak één oplossing wat toch behoorlijk hielp:

Haiku

zenuwen gekneld

geven ongekende pijn

blijven bewegen

Grenzen

In mijn belevingswereld zijn er verschillende soorten grenzen.  Ik had het makkelijk kunnen houden en een foto van het trappenhekje kunnen nemen. Dit is een grens waar mijn zoontje van één op dit moment niet verder mag. Naarmate hij ouder wordt, zullen de grenzen van zijn vrijheid groter worden. Maar om daarover verder te gaan is geen lol aan. Een andere oplossing had kunnen zijn: de grens tussen Bulgarije en Turkije. De reis naar Turkije was vroeger een autotrip van ongeveer 4 dagen. Geen snelwegen en veel douaneposten. Wanneer we Kapikule Edirne bereikten was dat een ontlading. Die blik op de grenspost kon (zelfs nu nog) geen foto beschrijven. Maar ook hierbij had ik het idee dat dit niet is waar ik het over zou willen hebben.

This brings back memories

Ik probeer via email (lijkt steeds meer achterhaald te worden), Whatsapp en nu ook met Facebook contact te houden met vrienden en famillie in het buitenland. Soms struin ik het internet af en zoek ik de ene naam na de andere op.

Waarom wil ik bloggen

Mijn, helaas in 2009, overleden opa liet me drie jaar voor zijn overlijden een doos zien. Deze doos zat vol met pocketagenda’s van ongeveer 1970 tot heden. Hij zei: neem maar een agenda en begin maar met lezen. Ik vermoede al wat ik te lezen zou krijgen, maar het bracht kippevel. Hij schreef ongeveer 3 keer per week op de dag van gebeurtenis een korte samenvatting. Ik heb gelezen over de bruiloft van mijn ouders, de slechte oogst, het vallen van hagel en mijn eigen geboorte. Ook het overlijden van zijn eigen broer, zijn nichtje en andere minder prettige ervaringen, welke ook in het leven aanwezig zijn, hebben we samen teruggelezen. Ik weet nog dat hij zei: wanneer ik overlijd is deze doos voor jou. Helaas is die uitspraak niet uitgekomen.