Articles for februari 2011

Huisarrest, maar waarom?

“Senol kan vandaag niet met jullie buiten komen spelen. Hij is ziek.”

Wat zeg ik tegen mezelf tien jaar geleden?

Senol, ondanks dat je het niet geloofd heb je over tien jaar een geweldig leven. Je hebt een super vrouw en dankzij haar twee geweldige kinderen. Wanneer ik naar je kijk weet ik dat je de opleiding niet al te serieus neemt, maar begin daar eens mee. Maak het af, zo snel mogelijk. Dat zal je later veel tijd schelen. Begin nu aan kinderen, want ondanks je schrik: met de kinderen komt het goed.

Die ene die me ontkwam

In 1993 ben ik (eindelijk) voor mijn Havo diploma geslaagd. Net voor de examenperiode ben ik na inschrijving bij het politiekorps Rotterdam-Rijnmond uitgenodigd voor een IQ-test. Het reizen gebeurde met het openbaar vervoer. Vanuit metro station Maashaven vernam ik via een medewerker dat ik 2 strippen (ja, dat waren toen strippen) nodig had voor mijn reis. Tijdens de tramrit stapten RET controleurs in en vroegen natuurlijk naar

Grenzen

In mijn belevingswereld zijn er verschillende soorten grenzen.  Ik had het makkelijk kunnen houden en een foto van het trappenhekje kunnen nemen. Dit is een grens waar mijn zoontje van één op dit moment niet verder mag. Naarmate hij ouder wordt, zullen de grenzen van zijn vrijheid groter worden. Maar om daarover verder te gaan is geen lol aan. Een andere oplossing had kunnen zijn: de grens tussen Bulgarije en Turkije. De reis naar Turkije was vroeger een autotrip van ongeveer 4 dagen. Geen snelwegen en veel douaneposten. Wanneer we Kapikule Edirne bereikten was dat een ontlading. Die blik op de grenspost kon (zelfs nu nog) geen foto beschrijven. Maar ook hierbij had ik het idee dat dit niet is waar ik het over zou willen hebben.

This brings back memories

Ik probeer via email (lijkt steeds meer achterhaald te worden), Whatsapp en nu ook met Facebook contact te houden met vrienden en famillie in het buitenland. Soms struin ik het internet af en zoek ik de ene naam na de andere op.

Waarom wil ik bloggen

Mijn, helaas in 2009, overleden opa liet me drie jaar voor zijn overlijden een doos zien. Deze doos zat vol met pocketagenda’s van ongeveer 1970 tot heden. Hij zei: neem maar een agenda en begin maar met lezen. Ik vermoede al wat ik te lezen zou krijgen, maar het bracht kippevel. Hij schreef ongeveer 3 keer per week op de dag van gebeurtenis een korte samenvatting. Ik heb gelezen over de bruiloft van mijn ouders, de slechte oogst, het vallen van hagel en mijn eigen geboorte. Ook het overlijden van zijn eigen broer, zijn nichtje en andere minder prettige ervaringen, welke ook in het leven aanwezig zijn, hebben we samen teruggelezen. Ik weet nog dat hij zei: wanneer ik overlijd is deze doos voor jou. Helaas is die uitspraak niet uitgekomen.